نوشته های علی پورهاشمی

فرزند پائیز

پسر ایرانم
دلشکسته این سرزمین
گندم وجودم در دورانی قد کشید که هیچ ندیدم
جز ستم...غم...نان...دین گریزی... بی عدالتی
برای بقاء باید درخفاء بمانم نمی دانم تا کی اما این نیز بگذرد
خواهان برابری..، برداری..، وآزادیم
از بازیچه قراردادن دین خسته ام
از تمرکز اجباری قدرت خسته ام
بیزارم از دورنگی و خواهان تحولم و معتقدم به جدایی دین از سیاست
دمکراتم و پایبند به ارزش های الهی

و شعار من زنده باد مخالف من و دعای من برای شماصبوری است

علی پورهاشمی بهار ۸۷

به بهانه روز دانشجو

شنبه, ۱۳ آذر ۱۳۹۵، ۰۱:۴۸ ب.ظ

رسم حضور روسای جمهوری در دانشگاه ها از زمان ریاست جمهوری سید محمد خاتمی عزیز باب شد،حضور رئیس دولت اصلاحات در دانشگاه با استقبال گسترده دانشجویان و حواشی پر شمار همراه بود.
استقبال پرشور سال های اول در سال انتهایی البته با واکنش انتقادی،طیف تندرو دانشجویان روبرو شد و شعارها علیه رئیس جمهوری وقت بالا گرفت؛ دانشجویی رخ  به رخ رئیس جمهوری ایستاد و با فریاد به انتقاد از خاتمی پرداخت که چکار کرده و چه دستاوردی داشته؛رئیس جمهوری هم به او گفت؛ نمی شنود و دانشجو  بلند تر فریاد بزند!! دانشجو با فریاد حرفش را تکرار کرد و خاتمی با لبخند  گفت:«من اگر تنها کاری که کرده باشم همین باشد که دانشجو در برابر رئیس جمهوری بایستد و با فریاد حرفش را بزند و احساس امنیت کند و حق خودت را، بگیرید، من این جرات را بهتون دادم...

پی نوشت: خاتمی به ما یاد داد،گفتگو کنیم، یاد داد حرف مان را بدون لکنت زبان و بدون ترس بزنیم،به ما یاد داد دنبال صلح و آزادی اندیشه باشیم.به ما گفت اگر آزادی نبود،اندیشه نیست.و اگر اندیشه نبود،زندگی،زندگی انسانی نیست.به ما گفت باید قدرت خود را باور کنیم و ابراز وجود کنیم.

جوانان هیچ وقت از حرف زدن وانتقاد کردن با خاتمی عزیز احساس ترس و نگرانی نکردند.خاتمی به حرف ها خوب گوش می داد و راهنمایی می کرد و گاهی لبخند می زد.دلمان برایت تنگ شده سید...


۹۵/۰۹/۱۳
علی پورهاشمی